Değerli bir hocamızdan duymuştum.Küçükken,annem bir iş buyurduğunda gevşek davrandığım zaman,sırtıma vurur."Oğlum,şu işin hakkını ver"derdi.Yaptığı işin,bulunduğu konumun,üstlendiği misyonun hakkını vermeli insan.Günümüzde herkes,başkaları tarafından hakkının gaspedildiğini düşünüyor.Çocuk,anne ve babasının,öğrenci öğretmenin,işçi patronun,vatandaş devletin kendi hakkını gaspettiğinden dem vuruyor.Kul,Allah'ın hakkını yediğini düşünüyor.Öncelikli soru,başkasına değil kendimize olmalı ve şöyle demeliyiz.Ben,evlâtlığımın,öğrenciliğimin,anne-babalığımın,vatandaşlığımın,patronluğumun,devletliğimin hakkını veriyor muyum?Hak almak,hukukun;hakkını vermek ahlâkın konusudur.Ahlâk,için,hukuk dışın düzenleyicisidir.İçeride kendi prensipleri,ölçüleri olmayanlar yazılı metinlere ihtiyaç duyarlar.Yasalar,anayasalar bu ihtiyaçtan ortaya çıkar.Bir defa yazmaya başladınız mı,yazılmaması gerekeni sonu gelmez artık.Dev adalet sarayları,adaletsizliğin çokluğuna işaret eder bir memlekette.Övünülecek bir şey değildir dolayısıyla.İşinin hakkını veren,ahlâklı bireyler yetiştiremediyseniz,dev cezaevleri,dev adliyeler,dev rehabilitasyon merkezleri inşa etmek zorunda kalırsınız.Selin önüne set çekmeye çalışmak gibi.Ahlâk bilgisi,okullarda haftada bir saatte anlatılacak kadar değersiz değildir.Sadece nüfusû artmış toplum,güçlü toplum değildir.Sayısal üstünlük sağlamak adına çoğalmak,sizi her yerden tıkar.Trafiğiniz daha çok tıkanır,kanalizasyonlarınız daha çok tıkanır meselâ.Niteliği,yani ahlâki değerleri gelişmemiş kalabalıklar bir gürûh olabilir belki.Lâkin,bir millet olamaz.Ezcümle,hakkını vermediğimiz herşey için,hakkımızı aramaya çalışarak çokca yoruluruz.Gereği düşüşünüldü.Karar verildi.Yaz kızım.Hakkını vermediği bir mevzu da,hak arayan davacının talebi reddedildi.Vesselâm...
Gariptir insanoğlu bazen ne aklını ne kalbini anlarsınız. Durdurak bilmez bi hızda ilerler kendi yolunda.Ne zamanı animsatacak bi akrebe bakar nede benlini göreceği bi ayna ya...Tutsak olmuştur kendi içine.Bakip göremez mi yoksa hicmi bakmaz hayata anlamak zordur.Gözlerini açtığı andan itibaren hayat başlar ona Merhaba demeye. Artık oda bu filmin oyuncularindan olacaktır. Öğrendikleri kadar ögretecekleri de olacaktır. Silsile ya böyle devam edecek.Bir ananin kuzusu bi eş bi dost bi abi bi baba oluverir. Ve böylece başlar film! Konusu ise hak hukuk. Bi evlat olarak atar ilk adımı. Ona verilecek ilk hediye dizeleri bellidir. Özünde iyi bir insan! Bahcene ektin fidanlari sulamayip belleme vaktidir .Ne dilin olurki senin o cnm havaya suya toprağa fidana yoksa. Verdini isteyebilirsin.Tıpkı hayat gibi.Guzel ahlakı anlatıp yasattin vakit cocundan öyle olmasını beklersin. Nitekim her ilişki böyledir aslında. Güzel söyle ve bekle..Sigdirmamak lazım yureklerimizi dar kalıplara.BEklentilermizde verdigimiz kadar olmalı.Filmi güzel sonlandirmali....insanın da içi güzel olmalı .Güzelide görmeye göz olmalı. ...
YanıtlaSil